Ik sta aan het water en merk hoe stil het eigenlijk is als ik niet meer alles toelaat.
Ā
Jaren geleden ben ik gestopt met het volgen van nieuws. Niet uit onverschilligheid, maar omdat ik voelde wat het met mij deed. Hoe het langzaam mijn binnenwereld binnendrong en daar iets begon te sturen wat niet van mij was.
Ā
De wereld blijft trekken. Vragen om aandacht, om reactie, om energie.
Maar ik kies waar ik mijn aandacht laat landen.
Ā
Hier, bij de Dokkumer Ee, wordt dat elke dag weer voelbaar. Het licht dat verandert, de lucht die nooit hetzelfde is, het water dat blijft bewegen zonder haast. Het lijkt klein van buiten, maar voor mij is het groots. Hier klopt het.
Ā
En juist in die eenvoud ontstaat ruimte.
Ā
Ruimte om echt aanwezig te zijn bij mezelf. Zonder afleiding. Zonder oordeel. Gewoon met wat er is. Dat vraagt geen trucje, maar wel eerlijkheid. De bereidheid om ook te voelen wat misschien ongemakkelijk is, zonder ervan weg te gaan.
Ā
In die stilte gebeurt iets. Niet spectaculair, maar wezenlijk.
Er komt zachtheid. Adem. Rust.
Ā
En van daaruit ontstaat vrijheid.
Ā
Dat is ook precies wat ik anderen laat ervaren. Niet door iets te fixen of toe te voegen, maar door ruimte te maken. Zodat zichtbaar wordt wat niet van jou is en losgelaten kan worden. Zodat jij weer kunt staan in wie jij werkelijk bent, zonder de lagen die zich onderweg hebben vastgezet.
Ā
Geen druk. Geen moeten.
Maar een terugkeer naar jezelf.
Ā
Voel jij dat daar iets voor jou zit?
Ā
Je bent welkom om een stukje samen op te lopen.
Ā
Tabineš¦āš„Ā
Ā
Reactie schrijven